Bu son ağlayışım, bu son hıçkırık

Her derde bir çare bulurmuş ilim,
Yıllarca bekledim ben hep hevesle.
Hiç sesli konuşmam, susmuştur dilim,
Ömrüm kadar uzun bir tek nefesle.

İnsanın ruhunda var aşkın izi,
Bir tek hakikate aç artık kanat.
Kim düşündü insan olmaya bizi,
Doğarken doğarmış bizimle sanat.

Hangi kuşku varmış vehimden üstün,
Ya da hangi bıçak gölgemden ince?
Sordular “Sen sende sana mı küstün?”
Dedim ki” Cevabı zor bilmeyince.”

Aklımın nihayet kırık inadı,
Ne kadar üretse vicdanım yarlık;
Hükümsüz bir çile gölgemin adı,
İçimde ben olan bir meçhul varlık.

Neden böyle solgun aynada yüzün,
Hayat mı üflenmiş çözülmez düğüm?
Az kaldı kalbimde bitmeye hüzün,
Bir hakikat benim ben de öldüğüm.

Bu son fırtınası aşkın içimde,
Bundan sonra zaten kanadım kırık.
Aşka bir yol var mı başka biçimde,
Bu son ağlayışım, bu son hıçkırık.

Hamit Hayal / Gönen / 22.12.2013

Leave a Reply

*

Search
Advertisement
Uyarı
Yayınlanan yazıların tüm hakları 5846 Sayılı Fikir ve Sanat Eserleri Kanunu'nun telif haklarına ilişkin hükümlerine göre Hamit Hayal’e aittir.Alıntı yapılan yazı, alıntı yapılan yazıya aktif link verilerek kullanılabilir
Yazılarımızın bir kısmına Facebook sayfamızdan da ulaşabilirsiniz
Sayfalar
Son Yazılar
Slideshow
Gallery
1974 1975 4_0 3_0 2_0 6
memurlar.net
Tarihte Bugün

Tarihte Bugün v.8.0
NewStatPress
Visits today: _
UserOnline
1 User Browsing This Page.
Users: 1 Guest
Arşivler
Son Yorumlar